10/01/2005 - 17:08
Tatatata
Stel je voor dat je in een circus zit en kijkt naar het midden van de cirkel. Daar staat dan een dikke man met een smoking die veel te klein is, een hoed die veel te hoog is en een snor die opgeplakt lijkt te zijn. Als hij begint te spreken, hoor je het volgende:*tromgeroffel*
Met grote trots presenteren wij u een nieuwe site... www.lourissa.tk KOMT DAT ZIEN, KOMT DAT ZIEN.
Het eerste dat jij dan natuurlijk gaat doen, is kijken en vertellen wat je ervan vindt!
04/01/2005 - 16:26
Happy Newyear!
Hallo!
Even een teken van leven! Ik leef nog steeds, heb nog steeds al mijn vingers en kom via deze weg even iedereen een gelukkig 2005 toewensen.
Eigenlijk vind ik dat heel stom, de beste wensen, alsof het aanbreken van een nieuw jaar zo veel veranderingen met zich meebrengt. In de ene seconde is het nog 2004 en in de volgende is het 2005 en bespringt iedereen elkaar massaal om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen.
Waarom doen we dat niet elke dag? Elke dag dat je leeft is toch bijzonder?
Bleh.
Ik houd ook helemaal niet van die kusjes allemaal.
Hoe dan ook, mijn oud en nieuw was leuk!
Ik heb het bij Larissa gevierd en ben daar blijven slapen. Weer hebben we een hoop foto's gemaakt die ik steeds maar niet plaatsen kan omdat ik niet zo'n speciaal fotoboek heb aangemaakt hier op mijn site. En zal ik eens wat verklappen? DAAR HEB IK OOK HELEMAAL GEEN ZIN IN.
Om eerlijk te zijn vind ik m'n site steeds stommer worden en raak ook steeds minder gemotiveerd om er iets aan te doen. Wat zeg ik nou?! WAT NOU SITE?! Dit simpele paginaatje met hier en daar wat belevenissen is toch geen site te noemen?
Misschien houd ik er binnenkort maar mee op, met lousannetje.tk. Het wordt tijd voor iets nieuws. Ik heb al een idee wat het wordt, maar dat zeg ik lekker niet. PUH!
29/12/2004 - 11:17
Kerst
Oké, het is vandaag misschien wel vijfde kerstdag te noemen. Het is nog niet te laat! (Of wel?)Kerst, het begon allemaal donderdag voor mij. Traditiegetrouw kwamen er een aantal vriendinnen naar mijn huis toe om voorbereidingen te treffen voor het kerstontbijt: Worstenbroodjes en kaasbroodjes.
Dit jaar zou het derde en (mag ik hopen) laatste jaar zijn dat we deze dingen bij mij thuis zouden gaan bakken en het was weer lachen. Rafika, Marjolein, Chaniz en ik waren druk bezig met het rollen van de broodjes terwijl de oven zichzelf voorverwarmde en mijn vader mij voor lul probeerde te zetten. Juist ja, zoals een vader dat 'hoort' te doen. Blegh.
Tot overmaat van ramp brandde een deel van de worstjes aan omdat ik iets doms gedaan had met de oven en toen was het schrapen geblazen...
We maakten talloze foto's van onszelf waarvan de meeste mislukt waren omdat we zèlf probeerden om onszelf er met z'n vieren op te zetten. Dat lukte niet, er was er altijd wel eentje waarvan alleen een oor te zien was of zo.
De volgende dag, 24 december, zouden we om 8 uur op school zijn. Omdat ik om een uur of 3 pas in slaap gevallen was en ik vaak moeilijk uit mijn bed kom, is misschien wel te raden dat ik er niet was om 8 uur.
Een half uur later dan gepland, arriveerde ik op school. Terwijl iedereen al druk bezig was met het nuttigen van hun ontbijt, moest bij ons het lokaal nog opgemaakt worden. *Zucht*
Even raakte ik in paniek toen er om half 10 nog niemand was. OH NEE ONS KERSTONTBIJT IS GEFLOPT! En dat terwijl we echt ons best gedaan hadden.
Gelukkig kwam het nog goed en werd het gezellig.
Rafika en ik begonnen te dansen op 'All I want for christmas is you' en Esther stal de show door mee te gaan dansen. Het was echt grappig!
Een aantal weken geleden stond ik op school in de wc op de tweede etage. Twee deuren van de wc's stonden open en toen ik er op een bepaalde manier naar keek, leek het net alsof er geen muur tussen zat. Alsof het één ruimte was waar je met z'n tweeën gezellig kon gaan plassen en kletsen.
Hier moest en zou ik een foto van maken, en dat heb ik dus vrijdag ook gedaan.
Grappig hè?
Zoals elk jaar hadden wij ook een soort kerstdienst in de aula. Hierbij worden verhaaltjes verteld, mededelingen gedaan en gecollecteerd.
De vierde klas is de afgelopen periode bezig geweest met Artsen zonder Grenzen en ging daar iets over vertellen. Toen zij klaar waren, kregen zij applaus. Nadat ze hun verhaal gedaan hadden, kwam de rector aangelopen (het applaus ging door) en zei: "Bedankt." Alsof dat applaus voor hem bestemd was! Alsof mensen gaan klappen als hij opkomt! Ik moest echt even lachen. Net iets te hard, vrees ik.
Goed, 's avonds zou ik uit eten gaan met mijn vriendinnen.
Weken lang keken we er al naar uit omdat het echt al minstens een jaar geleden is dat we iets met z'n zesjes gedaan hebben.
Popocatepetl werd het. Een Mexicaans restaurant midden in de stad. Sfeervol, gezellig.
De menukaart was wel een beetje verwarrend omdat al die dingen in het spaans stonden en die omschrijvingen me gek maakten. Ik liet me iets adviseren door de serveerster en die adviseerde me gelijk het allerduurste, daar kwam ik later pas achter...
In het restaurant wisselden we onze cadeautjes uit. We hadden lootjes getrokken en ik dacht al te weten wie iedereen had. Dit bleek allemaal niet te kloppen, want -ja hoe kan het ook anders- Rafika had iedereen weer eens op het verkeerde spoor gezet.
Ook hier hebben we weer een hoop foto's gemaakt die ik eigenlijk gewoon online moet gaan zetten maar daar heb ik zó geen zin in!
Nadat we de rekening hadden betaald, gingen we weg en kwamen langs het werk van Jeroen.
We zagen hem daar zitten, maar hij zag ons niet. Als gestoorde eekhoorns sprongen we en zwaaiden we om zijn aandacht te trekken. Enigszins verbaasd kwam hij naar buiten en gaf ons allen drie kusjes (nadat Nabila hem bevolen had dat te doen...) Jeroen is schattig. Haha.
Heel de avond heb ik doorgebracht op hoge hakken omdat ik dat mooi vond staan onder mijn broek. En eigenlijk moet ik maar 1 ding toegeven: Ik kan niet lopen op hakken.
Eerste en tweede kerstdag was ik bij familie. We gingen daarheen met de trein en het was vreselijk omdat er allerlei vertraging was en zo. Bleh. Verder was het wel gezellig.
Eigenlijk moet ik nu gaan sporten, dat heb ik ook een eeuwigheid al niet meer gedaan! BLEH.
Nou ok, toch een paar foto's:
20/12/2004 - 17:45
Animatie workshop
Dit hele weekend heb ik me bezig gehouden met het kopen van cadeautjes, voornamelijk voor mijzelf. Hoe egoïstisch?Zaterdag was de buurvrouw jarig, het leek mijn moeder een geslaagd idee om haar een gourmetset te geven omdat ze dat nog niet had. Het probleem was echter dat zij geen gourmetset in haar achterzak had, dus moest ik naar de stad om deze te gaan halen.
Misschien zag het er zielig uit, zo'n meisje in haar eentje in de stad, maar ik heb me prima vermaakt. Eigenlijk vind ik het best fijn, zo alleen winkelen. Geen gezeur van mensen die winkels in willen waar ik niet naar binnen wil. Geen gezanik van Blèèh! Ik ben moe ik wil naar huis! Gewoon, lekker doen wat ik zelf leuk vind.
En zo deed ik dat. Drie uren lang waggelde ik in mijn eentje door de stad, tussen het winkelen door heb ik ook nog even een sollicitatieformulier ingevuld waarvan ik niet zoveel respons verwacht.
's Avonds at ik sushi, in het huis hiernaast en de volgende dag ging ik weer winkelen. Dit keer met Larissa, alsof ik de winkels nog niet gezien had, wandelde ik weer door de stad om allerlei dingen aan te schaffen. Deze dingen zou ik later inpakken, onder te kerstboom leggen en met de kerst met een verrast gezicht open maken. Eindelijk cadeautjes die ik ook ECHT leuk vind.
Vrijdag was Mayumi, Rafika's zusje, jarig. En hoewel ik niet echt met haar bevriend ben, was ik daar toch aanwezig. Zonder cadeau. Dat krijgt ze morgen van me. Als ik het niet vergeet.
Vandaag hadden we een workshop van ckv gehad, animatie. We gingen een filmpje maken. Nathalie en ik. Piet Bakker, de Movie het is geweldig. Ik heb echt geen zin om te schrijven.
14/12/2004 - 19:41
Verdriet is ook een emotie
Het is dat het officieel geen woord te noemen is, anders zou ik nu zeggen dat ik me bleh voel. En eigenlijk heb ik dat nu indirect al gedaan.Het is niet dat ik niet tegen kritiek kan, het is alleen de manier waarop de kritiek gebracht word. Als een leraar in een stille klas hardop tegen je zegt dat hij je geen stuiver kans geeft dat je zal slagen voor je eindexamen, dan vind ik dat niet alleen demotiverend maar ook zeer vernederend.
En zo werd ik vandaag de grond in geboord terwijl alle blikken mijn kant op keken en ik eigenlijk machteloos stond.
Ja, ik begon te huilen. Ja, hij had me geraakt. En of het nou zijn bedoeling was of niet, ik voelde me klote na deze uitspraak en het kon me geen barst schelen dat ze me zagen of hoorden.
Verdriet is een emotie, net als blijdschap. Als je je blijdschap uit via een lach, dan hoef je je niet te schamen. Maar als je je verdriet uit via tranen, dan is het een ongeschreven regel dat je je tranen moet verbergen. Waarom?!
Van mij mag iedereen zien dat ik gehuild heb, dat mijn ogen rood doorlopen zijn en de tranen over mijn wangen rollen. Waarom zou ik me moeten schamen? Alsof de rest van de wereld nooit huilt.
09/12/2004 - 19:42
Proefstuderen
Om zes uur ging de wekker. Tot drie keer toe drukte ik op een knopje dat het opstaan moest uitstellen. Hoppa halfzeven.Vandaag ging ik proefstuderen in Leiden. Ik moest de trein halen en daarom moest ik vroeg opstaan om gehaast te voorkomen.
Véél de vroeg kwam ik aan op het station in Den Haag. Om de tijd te rekken, kocht ik drop. Dat kon ik wel gebruiken met zo'n verkouden keel. (Dat klinkt stom.)
Ook kwam ik veel te vroeg aan in Leiden en ik had geen idee wat ik moest doen.
Als een eenling stond ik in de massa van mensen die allemaal wisten waar ze heen moesten. Ik voelde me dom. Ik weigerde het boekje te pakken waar de routebeschrijving instond. Oh, straks denken mensen dat ik stom ben. Dat was raar, want zo denk ik eigenlijk nooit.
Mijn intuïtie vertelde me dat ik mensen moest volgen, iedereen liep een bepaalde kant uit en ik moest de massa volgen. En zo volgde ik een groep studenten die -zo dacht ik- naar de hogeschool toe gingen.
Ik volgde, keek rond en bleef volgen. (En dat terwijl de leus van de school toch echt Niet volgen maar Leiden is. Hoe ironisch.) Om mij heen zag ik gebouwen, borden, fietsters. Eigenlijk dingen die heel normaal zijn maar ineens heel anders lijken zodra je in een andere stad bent.
Toen ik op een van de borden om mij heen 'rouwkamers' zag staan, moest ik toch even slikken. Ga ik wel de goede kant op? Gaan de mensen die ik volg wel de goede kant op? En ja: Ze gingen de goede kant op. Want toen ik naar rechts keek, zag ik daar het gebouw: Hogeschool Leiden.
Ik kwam aan in een hal die voor mijn gevoel echt gigantisch was. Volgde de bordjes en kwam aan in een aula die nog gigantischer was. Ik leek de enige proefstudent te zijn, maar dat was al snel over. Er kwam een meisje, Sanne heette ze, en samen met haar zocht ik naar een lokaal. We hadden zeeën van tijd, de rest van de groep arriveerde namelijk pas om kwart over negen.
Nadat we uitleg van een uur (of meer?) hadden gekregen, scheidden de wegen van Sanne en mij. Ik ging tekenen. Een bepaald seizoen moest ik uitbeelden, in een beperkte tijd. Het moest abstract zijn en de kleuren moesten voor zich spreken. Dit was het resultaat:
Hierna kregen we nog een soort kunstgeschiedenis waarbij we plaatjes moesten beoordelen op allerlei beeldelementen (of zo?)
Eigenlijk ben ik heel de dag bezig geweest met CKV. Ik vond het wel leuk, maar moet ècht nog even nadenken of het wel is wat ik wil.
Zie ik mezelf wel als een meisje dat alleen maar bezig wil zijn met kunst? Neem ik kunst wel zo serieus? Wil ik dit allemaal wel?
Vanavond Robbie Williams night op Veronica. Ik ga nu kijken. Doeg.
08/12/2004 - 17:33
Woede aanval
Als ik om 9 uur beginnen moet, vind ik halfacht een hele mooie tijd om op te staan. Echter bleek vanmorgen dat het beter was geweest als ik drie kwartier eerder was opgestaan.Het begon allemaal met de wekker die ik om 7 uur gezet had. Om de een of andere vage reden heb ik dan het gevoel dat ik kan uitslapen door telkens op de snooze knop te drukken. Nadat ik tot drie keer toe op de snoozeknop gedrukt had, besloot ik op te staan. Ik moest immers naar school.
Zoals elke ochtend pakte ik een handdoek uit de kast en liep naar de badkamer om te gaan douchen. Maar ineens bedacht ik me dat ik echt even op de computer moest om artikelen te zoeken. Over een aantal weken moet ik namelijk een betoog schrijven over een zelf gekozen onderwerp. Meneer Jacobs, van Nederlands, had al gedreigd: "Als jullie geen artikelen inleveren dan laat ik je een opstel schrijven over het leven van een Amerikaanse bluhblelehkikker." Ik moest lachen. Als enige, want in de klas lijk ik de enige te zijn die de humor van de man waardeert. Op de een of andere manier zag ik de ernst van de situatie niet zo in. Ach ja, als hij wil dat ik een opstel over een kikker schrijf, dan doe ik dat lekker. Moet lukken. En vanochtend bedacht ik dus dat ik wel een artikel moest inleveren en eigenlijk al veel te laat was. Proefdieren, dacht ik, daar ga ik mijn betoog over houden.
En zo ging ik snel naar de site tegen proefdieren en zocht daar informatie. Ik plakte het geheel snel in word en daar liep mijn hele planning in de soep.
In mijn planning stond: Snel even computer aanzetten, artikelen zoeken/kopieren/plakken/uitprinten, en dan douchen.
Echter had een of andere malloot de instellingen van word veranderd waardoor de hele opmaak verloren ging en ik totaal in paniek raakte. Toen tijdens het printen (drie kwartier later) de printer ook nog eens kuren kreeg, begon ik te gillen en werd het hele huis wakker en boos.
Inmiddels had ik nog maar een kwartier om alles te doen en in dat kwartier maakte papalief de printer zodat ik toch mijn artikelen mee kon nemen.
Zouden de buren me gehoord hebben?
02/12/2004 - 12:24
Juffrouwtje spelen
Totaal onvoorbereid stonden Rafika en ik voor een drie havo klas. We vertelden over ckv2,3. Wat er leuk aan is, wat er lomp aan is en lieten werkstukken zien zodat zij een idee zouden krijgen over het vak."Nou," begon Rafika "we hadden dus ook een p.o. dag." Om daarna in de rede te worden gevallen door mevrouw Goet die heel subtiel aan ons meldde dat die derde klassertjes eigenlijk helemaal niet wisten wat een p.o. was.
Ach ja. Het ging wel goed allemaal. Lang geleden dat ik een presentatie voor een klas heb moeten houden.
Vanmorgen at ik beschuitjes met aardbeien. Het waren echter niet zomaar beschuitjes, néé! Het waren volkoren beschuitjes met een heleboel granen en zaden die ik eigenlijk helemaal geen aangename smaak vind hebben.
En toen gebeurde dus het onvermijdelijke: Een zaadje bleef hangen in mijn kies en weigerde vervolgens heel de ochtend mijn kies te verlaten.
Noodgedwongen nam ik een kauwgumpje in de hoop dat deze zodanig aan het zaadje zou blijven kleven dat deze hoppa mijn kies uitgetrokken werd.
Helaas bleek mijn theorie niet te werken in de praktijk en bleef het zaadje gewoon zitten.
Ondertussen was ik al gewend aan de aanwezigheid van het zaadje en had me erbij neergelegd dat het waarschijnlijk pas echt weg zou zijn als ik vanmiddag mijn tanden zou gaan poetsen. Maar toen kwam er ineens een ommekeer! En hoppa de kauwgumenzymen (??) hadden hun werk gedaan en het zaadje was uit de kies.
Nu kan ik weer gewoon verder leven.
29/11/2004 - 13:25
Een ultra saai tussenuur
Momenteel houd ik mij bezig met het uitzitten van een tussenuur. Uitzitten ja. Want ik zie het als een straf om 100 minuten te moeten wachten op 50 minuten Frans. Een les die ik eigenlijk alleen maar bijwoon om niet absent te moeten worden opgeschreven.Vandaag begon om tien minuten voor tien mijn eerste lesuur. Biologie. Een les waarin mij verteld werd dat er pas een eilandje is ontdekt waar er bewoners zijn die immuun zijn voor AIDS. Die mensen kunnen dus gewoon geen aids krijgen, hebben ze onderzocht. En dan borrelt er toch een vraag bij me op: Hoe zijn ze daar in vredesnaam achtergekomen?! (Als ze die mensen met opzet besmet hebben met AIDS om te onderzoeken of zij er wellicht immuun voor zouden zijn, dan vind ik dat de wetenschap ietsje te ver gaat.)
In dezelfde biologieles van deze ochtend, vertelde mijn biologieleraar dat hij nog nooit van zure snoepjes gehoord had. Dit verbaasde me en zo besloot ik net in de tweede pauze een zak snoep te gaan halen om dit aan meneer te laten proeven.
Zo gezegd, zo gedaan. En het gezicht dat hij trok toen het snoepje in aanraking kwam met zijn smaakpapillen, was onbetaalbaar.
Zojuist is mij verteld door mijn (tijdelijke) buurman hier in de mediatheek dat hij gek van me wordt. Ik typ namelijk veel sneller dan hij. Gnagnagna. (Ja, dat is zo'n gemeen lachje.)
27/11/2004 - 18:17
Lousan in de mediamarkt
Sjok, sjok, sjok... het waren mijn voeten die zich over de trap in de mediamarkt sleepten en mij brachten op een plek waar software stond uitgestald. Mijn ogen sprongen er bijna uit toen ik waarnam dat men geacht werd 1350 euro te betalen voor het programma Photoshop van Adobe.Alsof dit nog niet erg genoeg was, stond ik oog in oog met een bord waar een hele grote L op stond met daaronder een toelichting.
L betekend lege doos.
Mijn wenkbrauwen schoten de lucht in en mijn gezicht vertoonde opeens overeenkomsten met het gezicht van Marijke Helwegen. Ik greep het bord vast en liep verontwaardigd naar mijn vriendin die met mij mee was. "Kijk dan! Dit is toch erg?! Betekend met een D!" Een verkoper keek mij aan en probeerde mij de les te lezen: "Nou, da's toch goed?" de doe alsjeblieft niet zo verschrikkelijk dom-blik legde beslag op mijn ogen en keek hem vijandig aan. "Euh. Nee." Zei ik. "Dat heeft toch wat met 't kofschip te maken?!" suggereerde hij bijdehand. "Euh. Nee." De vijandige blik bleef in mijn ogen staan. "Nou," zei de jongen "Ik zal het wel even aankaarten." En toen liep ik weg.
Ja, dat vind ik nou erg. Een gerenommeerd bedrijf als de mediamarkt moet echt niet van zulke fouten maken!
Fouten zijn menselijk, fouten zijn niet erg. Maar elke keer als ik zoiets zie, krijg ik een hoofd als Marijke Helwegen en heb ik een kwartier nodig om bij te komen.
Jéé wat vreselijk.
Haha, nu kan ik mijzelf zeker geen enkele spelfout meer permitteren...
27/11/2004 - 11:51
Lousan en haar gigantische miskoop
Langzaam bladerde ik de reclamefolders door op zoek naar dat gene dat ik vinden wilde: De ideale digitale camera.Ik had ervoor gespaard en mijn moeder zou het resterende geld er wel bij leggen, zei ze.
En toen stond ik ineens oog in oog met een plaatje dat de liefde van mijn leven weergaf. Tenminste, dat dacht ik.
Vol enthousiasme rende ik naar mijn vader toe om te laten zien wat ik wilde kopen. Zelf werd hij ook helemaal enthousiast. Ik kon bijna niet wachten om het ding te kopen. Binnen dat moment en een paar uren zou ik een digitale camera in mijn bezit hebben. Mijn eigen digitale camera!
Vlak bij mijn school zit een trekpleister, daar wilde ik 'm gaan halen. Na schooltijd liep ik erheen samen met Larissa om het ding te aanschouwen. Eigenlijk wilde ik hem meteen kopen. Vol goede moed haalde ik mijn pinpas tevoorschijn en bedacht me dat het best wel eens zo kon zijn dat ik mijn blokkersalaris nog helemaal niet binnen had. -en dus te weinig saldo had om te pinnen- Dit bleek zo te zijn. "Zou u hem misschien apart kunnen leggen? Dan kom ik hem vanmiddag ophalen." vroeg ik vriendelijk aan de mevrouw die mij hielp. Ja, dat wilde ze wel.
Het was koud die dag, ik had geen zin om, nadat ik thuis geld gehaald had, nog helemaal daarheen te gaan met tram en bus en besloot dus om een trekpleister te nemen die wat dichter in de buurt lag: De stad.
Nadat ik thuis mijn geld had opgehaald, snelde ik weer naar de stad om mijn camera te kopen. Ik had een vreemd gevoel, alsof ik iets heel belangrijks ging doen of zo. Zo'n kriebelgevoel in mijn onderbuik.
Daar stond ik dan in die winkel. Het was gigantisch druk, iedereen stond daar met mandjes chocoladeletters en ander snoep terwijl ik ongeduldig wachtte op een vrouw die voor mij de kast open zou maken. Ik werd ongeduldig, ze lieten me te lang wachten. "Mevrouw," vroeg ik aan een vrouwtje dat chocoladeletters aan het aanvullen was "Zou u misschien die kast open kunnen maken?" Ze keek me aan met een gezicht dat ik ook altijd trok toen ik nog bij de blokker werkte "Er is maar 1 persoon die die sleutel heeft, ik mag de kast niet open maken, anders had ik het met plezier voor je gedaan." was haar antwoord. Ik vond haar lief.
Nou, goed toen die sleutelmevrouw eindelijk was gearriveerd en mijn camera tevoorschijn gehaald had, besloot ik gelijk dat ik 'm wilde kopen. En dat deed ik ook.
Voorzichtig ging ik naar huis, ik wilde niet opvallen. Ik had immers iets waardevols in mijn tas zitten.
Thuis aangekomen, heb ik direct het ding uitgepakt en getest. Inzoomen, uitzoomen. Foto's maken, filmpjes maken. Alle mogelijkheden uitproberen, alle dingen weer wissen. Alles deed ik.
Het blije gevoel maakte plek voor een soort walging voor het toestel. Getverderrie wat een lelijke foto's maakt dat ding. Die kleuren zijn niet leuk, die filmpjes zijn niet goed en hij is lomp.
En zo besloot ik om hem de volgende dag terug te brengen naar de trekpleister. Het was een miskoop. En niet zo'n kleine ook!
Toen ik de volgende dag mijn geld terugkreeg, wilde ik eigenlijk gelijk een nieuwe hebben. Een goede, een scherpe, een die aan al mijn verwachtingen voldeed. (Want ja, toen ik een reden op moest geven voor het retour geven van de camera, heb ik dat gezegd.)
En zo ging ik vanmorgen met mijn vader naar de BCC om een goede camera te kopen. Eentje die scherpe foto's kan maken, foto's met mooie kleuren en filmpjes met geluid!
24/11/2004 - 16:26
Etentje
Vanavond heb ik een etentje. Dat vind ik altijd zo officieel en glamourous klinken terwijl dat in feite helemaal niet zo hoeft te zijn.Waar het dus op neerkomt: Vanavond eet ik niet thuis. Taylan gaat voor me koken. Nou ja, niet alleen voor mij, eigenlijk voor heel de mentorklas.
Met 12 mensen zullen wij ons ophouden in een lokaal om vervolgens onder dwang gezellig te gaan doen. Jaja...
Vanmiddag kreeg ik het infantiele idee om verstoppertje te spelen door de hele school. Dat heb ik in mijn 16 jarige leventje werkelijk nog nooit gedaan. Nu maar hopen dat de rest het ook leuk vindt, anders dan heb ik nog wel een aantal zoetsappige verhalen in petto. Van die verhalen die altijd op verjaardagen tevoorschijn komen. Van die grappige anekdotes. Van anderen vind ik ze meestal leuker dan van mezelf.
Oké, nu maar hopen dat het ècht gezellig wordt en dat ik geen kunstmatige gezelligheid moet gaan opwekken. (Blèh, alsof dat überhaupt mijn taak is.)
Trouwens, ik heb iets op mijn hart: Er is een reclame van pringles dippers(schrijf je dat zo?) Waarbij een liedje wordt gezongen I want it all.... en er vervolgens een voice over zegt "Jaaaaah we hebben goed naar de experts gekeken." terwijl de camera inzoomt op een oceanium met computergeanimeerde zeewezens met merkwaardige snavels met dezelfde vorm van de dipper-chips. In werkelijkheid bestaan deze figuren niet. HOE KAN HET DAN IN VREDESNAAM DAT ZE GOED NAAR DE EXPERTS HEBBEN GEKEKEN BIJ HET ONTWERP VAN DIE CHIPS?!
22/11/2004 - 19:21
Lousan en de boze congiërge
En dan sta je daar in de hal, je staart voor je uit en in je ogen staan van die denkbeeldige hartjes die aldoor maar groter worden en vervolgens knappen omdat je weer teruggehaald wordt naar de werkelijkheid.Het gebeurde me vanmiddag. Ik stond samen met Larissa een tussenuur uit te zitten, (in dit geval staan.) Staarde voor me uit en werd plotseling opgeschrikt door Arvid die een vreugdekreet sloeg, mij van achter besloop en me een meter de lucht in tilde. Ik schrok me dood en begon te gillen. En toen kwam de congiërge: "Hee hee, er is les! Dadelijk komt er een docent naar buiten en dan word je betrapt." Het klonk maf en ik wilde lachen...
"Zeg, Arvid, mag ik jou optillen?!" Ik vind het leuk om mensen op te tillen. Vraag me niet waarom. "Ja hoor." En met zijn armen wijd liep hij naar me toe. Klaar om zich op te laten tillen door een meisje.
Laatst had ik ook zo'n bui...
"Taylan, Hoeveel weeg jij?"
"Hoeveel denk je?"
"Ehm, ik denk maximaal 55 kilo."
"Fout!"
"Hoeveel dan?"
"56 kilo."
Now woooowwww!
"Ik denk dat ik jou wel op kan tillen."
"Huh?! What the fuck?!"
"Mag ik je optillen?"
"Euh, nou ja, doe maar. Kan je toch niet."
Uiteraard stond Rafika er weer bij om alles vast te leggen op film... Kijk maar!
20/11/2004 - 16:15
Photoshop 8
Ik heb photoshop 8 en heb een foto van mezelf bewerkt...
Tja, dat was het... ;)
20/11/2004 - 16:06
Mama-me
Het is vreemd, bijna eng, als je tot de ontdekking komt dat je eigenlijk heel erg op je moeder lijkt. Dat je dezelfde karaktertrekjes hebt en dingen precies doet zoals zij dat ook doet."Mama! Je gaat toch niet nú nog eten maken?! Heb je niets beters te doen of zo?" klinkt er uit mijn mond als ze om 11 uur nog koekjes bakt om de volgende dag mee te kunnen geven aan de visite. Nooit heb ik het begrepen.
Toen kwam er ineens een ommekeer. Ik was bezig met iets wat ik normaal nóóit doe: Opruimen. Het huis moest en zou perfect opgeruimd zijn. Ik wist niet waarom ik dat zo graag wilde, maar het moest gedaan worden. Zo moest de was ook gewassen worden en de keuken schoon zijn. Ik herkende mezelf niet meer terug, maar ging toch verder.
Toen ik bezig was in de keuken, vond ik daar ineens goudreinetten. Ze waren nèt niet lekker meer om een hap uit te nemen maar ze waren perfect om appeltaart van te bakken. En zo ging ik aan de slag om half 10 's avonds, appeltaart bakken. En dat eigenlijk alleen maar om iemand blij te maken: Mijn moeder.
Nu begrijp ik waarom ze het doet.
Gisteren kreeg ik een smsje waarvan het de bedoeling was dat het me zou verblijden. Maarliefst twee telefoonnummers en een adres. Hèlp! Wat moet ik ermee... zal ik bellen?
17/11/2004 - 21:58
Joehoe!
Daar ben ik weer!Ik ben de laatste tijd niet zo vaak online geweest, elke dag ga ik direct vanuit school naar het ziekenhuis om mijn moeder daar te bezoeken.
Dinsdag werd ze geopereerd, toen ik daar aankwam, was ze net terug en zag er echt ziek uit. Zo'n zuurstofding in haar neus, een infuus in haar hand en een heel ingevallen gezicht. Ik schrok ervan en moest huilen. Heel de dag was ik eigenlijk al een brok ellende. 's Middags was ik blij, de operatie was immers goed gegaan.
Larissa woont vlak bij het ziekenhuis, als ik voor het raam van mijn moeders kamer ga staan, kan ik haar huis zien. Ik belde haar en vroeg of ze voor het raam wilde gaan staan. Als een malloot stond ik daar zwaaibewegingen te maken, ze leek het alleen niet op te merken omdat ze niet wist naar welk raam ze moest kijken... *zucht*
Vandaag ging ik weer naar m'n moeder toe, ze zag er echt een stuk beter uit! Eigenlijk beter dan ooit tevoren, ze straalde en had rode konen. (Die normaal eigenlijk nooit zichtbaar zijn omdat ze nogal donker is.) En toen ik haar daar zo zag, was ik blij. Ze zou weer helemaal de oude worden!
Vandaag heb ik voor mijn vader gekookt, hij zei dat hij het erg waardeerde en dat het heel lekker was. Lekkerder dan dat mijn moeder de aardappels maakte. Hij heeft vast geen flauw idee gehad over hoe trots ik me voelde op dat moment.
Uitspraak van Esther (uit mijn klas) vandaag: "Het is geen papagaai, anders zou er ook een mamagaai zijn." Jaja, met Esther kan je lachen.
En vandaag heb ik met iemand anders (wiens naam ik om privacyredenen maar even niet zal noemen...) iets op originele wijze gedaan. Maar ik ga niet vertellen wat... gnagna. Nou ja, misschien wel. Ooit. Als ik bijna klaar ben men studeren of zo.
Oeps, wat zeg ik nou weer allemaal.
13/11/2004 - 17:17
De afschuwelijke tweeling
Dit zijn ze dan, de schoenen die ik kopen moest.Niet omdat ik ze zo graag wilde, niet omdat ze in de mode zijn maar omdat ik gewoon laarzen nodig had en er eigenlijk alleen maar verschrikkelijke schoenen te koop waren. De kleur is eigenlijk het enige dat ik er wel leuk aan vind.
Als m'n kuiten ietsje dikker waren geweest dan zouden ze niet de hele tijd afzakken. Ik weiger m'n broek in mijn laarzen te doen om dit probleem op te lossen. Ach ja, ik zeur. Er zijn belangrijkere dingen in het leven.
Maandag gaat mijn moeder naar het ziekenhuis, daar moet ze blijven tot donerdag. Ze krijgt een buikoperatie en moet na die dagen in het ziekenhuis nog een paar maanden revalideren. Morgen is eigenlijk de laatste dag die ik nog met haar heb voordat ze naar het ziekenhuis gaat. Als ik maandag thuis kom van school, is ze al weg. Ik zie er tegenop. Niet alleen ga ik haar heel erg missen maar ik moet ook nog eens al haar taken overnemen hier in huis. En dat dan een hele poos lang. Het ergste is nog dat ik 4 dagen alleen met m'n vader thuis ben. Dat wordt oorlog.
Ik moet niet zeuren, voor mijn moeder is het natuurlijk veel en veel erger.
13/11/2004 - 13:59
Tijdelijke layout
Omdat ik rillingen over mijn rug kreeg van die grote witte vlakte die mijn site vulde, heb ik maar even een tijdelijke layout gemaakt. Back to basic, maar ach, het is tenminste iets!13/11/2004 - 08:23
Van alles
Had ik al verteld dat ik ontslag genomen had bij Blokker?Nee hè?
Nou, bij deze: Ik ben met ingang van vandaag weg bij de Blokker. Héérlijk om eens niet op een zaterdag om half 8 op te hoeven staan, niet steeds naar dat gezeik van madame Bedrijfsleider te luisteren, niet telkens commentaar krijgen over hoe fout ik dingen wel niet doe. ("Wàt doe jij nou?! Ben je nou met een emmer en sop dat ding aan het schoonmaken?! Maar dat moet je niet met sop doen dat moet je met glassex doen!" Who cares.)
Ik kreeg trouwens onderbetaald. Tenminste, dat heb ik me laten vertellen. € 2,60 bruto! Dan houd ik netto bijna niets meer over en heb in een maand ongeveer € 50,-. Bij de bijenkorf verdiende ik meer, hoe verschrikkelijk het werk ook was.
Maar goed: IK BEN WEG DAAR! En ik ben blij. Weet iemand misschien nog een plek waar ze personeel nodig hebben voor zaterdag vanaf een uur of 10? Ergens in de buurt van Den Haag... Ach ja, zal wel niet.
Ik heb trouwens ook nieuwe schoenen. Ze zijn vreselijk, alleen de kleur vind ik leuk. Ze zijn namelijk knalroze. Het zijn van die schoenen waar je eigenlijk je broek in hoort te doen, alleen doe ik dat niet. Broeken horen niet in schoenen. Vind ik. Ik vind het echt een verschrikkelijke modetrend. Bovendien zou ik nòg kleiner lijken als ik dat zou doen. En ik ben al niet zo groot! Maar goed, ik had schoenen nodig en daarom kocht ik die maar. Binnenkort zal ik er eens een foto van maken. Als alles weer werkt op deze computer.
Já ik heb weer internet! Er missen alleen nog een aantal dingen -zoals een programma waarmee ik foto's wat kleiner kan maken-. Bleh, geen zin om verder te schrijven. Hoe is het met jullie?
